زانوی ضربدری یا ژنو والگوم یکی از ناهنجاریهای رشدی شایع در کودکان است که در آن زانوها هنگام ایستادن به یکدیگر نزدیک یا حتی متقاطع شده، در حالیکه مچ پاها فاصله دارند. این وضعیت معمولاً در سنین دو تا سه سالگی ظاهر میشود و در بیشتر کودکان تا حدود هفت سالگی بهصورت طبیعی اصلاح میگردد. با این حال در مواردی، انحراف زانوها به حدی است که عملکرد حرکتی و الگوی راه رفتن کودک را تحت تأثیر قرار میدهد. تشخیص زودهنگام در این موارد اهمیت فراوان دارد، زیرا استخوانهای کودکان هنوز در حال رشد و شکلگیری هستند و با درمان بهموقع، میتوان جهت رشد استخوان ران و ساق را اصلاح کرد. نادیده گرفتن این ناهنجاری ممکن است در بلندمدت باعث بروز درد مفصل، بدشکلی استخوان ران و حتی آرتروز زودرس در بزرگسالی شود. بنابراین ارزیابی دقیق توسط پزشک متخصص ارتوپدی یا کاردرمانگر در دوران رشد، کلید پیشگیری از عوارض آینده است.

عوامل متعددی در بروز زانوی ضربدری کودکان نقش دارند که مهمترین آنها شامل ویژگیهای ژنتیکی، ضعف عضلات اطراف زانو، کمبود ویتامین D، راشیتیسم، چاقی و عادات حرکتی نادرست است. در برخی از موارد این عارضه بخشی از روند طبیعی رشد اسکلت محسوب میشود و بهصورت خودبهخود برطرف خواهد شد، اما در مواردی دیگر بهویژه زمانیکه زانوها بیش از حد به هم نزدیک شده و فاصله مچ پاها زیاد است، باید منبع مشکل شناسایی شود. کمبود کلسیم و اختلال در جذب مواد معدنی نیز میتواند روند رشد استخوان را مختل کرده و ساختار طبیعی پا را تغییر دهد. از سوی دیگر، وضعیتهای نادرست نشستن، مانند دو زانو زدن طولانی یا نشستن به شکل W، باعث تداوم حالت انحرافی در پاها میشود. بررسی دقیق سابقه رشدی کودک و آزمایشهای خون برای ارزیابی سطح ویتامین D و کلسیم، از نخستین مراحل تشخیص علت اصلی زانوی ضربدری هستند و راهنمای انتخاب روش درمانی مناسب خواهند بود.

درمان زانوی ضربدری در کودکان اغلب غیرجراحی است و تمرکز آن بر اصلاح وضعیت پاها از طریق فیزیوتراپی و تمرینات اصلاحی قرار دارد. تمریناتی که بر تقویت عضلات داخلی ران، همسترینگها، عضلات سرینی و ساق متمرکزند میتوانند به بازگرداندن محور حرکتی طبیعی کمک کنند. استفاده از بریسها و ارتزهای مخصوص نیز در کودکان زیر ۱۲ سال اثر قابلتوجهی دارد، زیرا در زمان رشد استخوانها، میتوان با فشار کنترلشده، محور زانو را به مسیر صحیح هدایت کرد. اصلاح الگوی حرکتی و آموزش طرز نشستن و ایستادن درست، بخش مهمی از درمان به حساب میآید. فیزیوتراپیستها در کنار والدین، برنامهای شامل تمرینات تعادلی، تقویتی و کششی طراحی میکنند که باید در خانه نیز ادامه یابد. در کودکانی که تغییرات استخوانی هنوز تثبیت نشده، این روشها نتایج بسیار مطلوبی دارند و میتوانند از نیاز به جراحی در آینده جلوگیری کنند.
تغذیه در رشد استخوانی و بهبود زانوی ضربدری نقش تعیینکنندهای دارد. مصرف کافی ویتامین D، کلسیم و فسفر به رشد و استحکام استخوانها کمک زیادی میکند و کمبود این مواد میتواند روند اصلاح را کند سازد. نور آفتاب منبع طبیعی ویتامین D است و حضور روزانه کودک در فضای باز تأثیر بسزایی در بهبود سلامت عضلانی و اسکلتی دارد. کنترل وزن نیز بسیار مهم است؛ زیرا چاقی یکی از عوامل تشدیدکننده فشار بر مفصل زانو محسوب میشود. والدین باید با تشویق کودک به بازیهای فعال و فعالیتهای فیزیکی سبک مانند دوچرخهسواری یا شنا، به تقویت عضلات پا و بهبود تراز بدنی کمک کنند. همچنین انتخاب کفش مناسب با پشتیبانی کافی از قوس کف پا نقش مهمی در جلوگیری از تشدید انحراف دارد. رعایت این نکات ساده در کنار جلسات تمرینی میتواند نتیجه درمان را تسریع کرده و به تثبیت اصلاح در دوران رشد کمک نماید.

در مواردی که با وجود درمانهای غیرتهاجمی، زاویه انحراف زانو پس از سن ۱۰ یا ۱۲ سالگی همچنان باقی بماند یا پیشرفت کند، ممکن است جراحی بهعنوان گزینه درمانی مطرح شود. در این سنین، صفحات رشد بهتدریج بسته میشوند و دیگر امکان اصلاح طبیعی از طریق تمرین یا بریس وجود ندارد. نوع جراحی بسته به شدت ناهنجاری و سن کودک متفاوت است و معمولاً شامل روشهایی مانند هدایت رشد یا استئوتومی (تغییر زاویه استخوان ساق) میشود. هدف از جراحی، ایجاد تقارن در محور اندام تحتانی و کاهش فشار ناهماهنگ روی مفصل زانو است تا عملکرد حرکتی کودک در آینده دچار اختلال نشود. پس از جراحی، انجام فیزیوتراپی و تمرینات بازتوانی برای بازیابی قدرت عضلانی و جلوگیری از سفتی مفصل ضروری است. تصمیم درباره جراحی باید بر اساس معاینه دقیق و بررسی سن رشدی کودک گرفته شود تا از انجام مداخلات غیرضروری جلوگیری شود و بهترین نتیجه درمانی حاصل گردد.
خیر، در بسیاری از کودکان تا حدود هفت سالگی انحراف زانو بهصورت طبیعی و بدون نیاز به درمان اصلاح میشود. تنها در مواردی که زاویه بیش از حد طبیعی است، کودک دارای درد، اختلال در راه رفتن یا سابقه خانوادگی مشکلات اسکلتی باشد، درمان ضروری خواهد بود. تشخیص دقیق میزان انحراف و نیاز به درمان باید توسط متخصص فیزیوتراپی یا ارتوپدی صورت گیرد.
طول دوره درمان به شدت انحراف و میزان همکاری کودک بستگی دارد، اما معمولاً بین شش ماه تا یک سال زمان لازم است تا نتایج قابلمشاهده حاصل شود. در این مدت، انجام مداوم تمرینات اصلاحی، استفاده صحیح از بریس در صورت تجویز، و رعایت رژیم غذایی غنی از مواد معدنی ضروری است. استمرار در اجرای برنامههای درمانی تضمینکننده پایداری اصلاح در دوران رشد خواهد بود.