درمان آسیب نخاع گردن یک فرآیند چندمرحله‌ای و چندتخصصی است که از امدادرسانی اولیه آغاز می‌شود و در مراحل بعدی شامل مدیریت پزشکی، جراحی و توان‌بخشی طولانی‌مدت است. در مرحله حاد، هدف اصلی جلوگیری از جابه‌جایی ستون فقرات و حفظ جریان خون نخاعی است؛ ازاین‌رو باید گردن با آتل یا کُلَر طبی ثابت نگه داشته شود. تزریق داروهای کورتیکواستروئیدی در ساعات اولیه ممکن است به کاهش التهاب کمک کند، هرچند کاربرد آن محدود به شرایط خاص و تحت نظر پزشک است. در صورتی‌که فشردگی عصبی یا شکستگی مهره وجود داشته باشد، جراحی برای رفع فشار، تثبیت ستون فقرات و بازگشت جریان طبیعی مایع نخاعی ضروری است. پس از مرحله حاد، توان‌بخشی نقش اصلی را ایفا می‌کند و شامل تمرینات فیزیوتراپی برای حفظ دامنه حرکتی، پیشگیری از آتروفی عضلانی و آموزش استفاده از صندلی چرخ‌دار یا وسایل کمکی است. کاردرمانی نیز با آموزش مهارت‌های زندگی روزمره، به بیمار کمک می‌کند تا استقلال خود را تا حد ممکن بازیابد. جنبه روانی این مرحله اهمیت زیادی دارد، زیرا فرد پس از آسیب ممکن است با افسردگی و اضطراب مواجه شود که نیازمند حمایت روان‌شناختی مستمر است.